IQ 140 Ne Anlama Geliyor?

Neden 140, deha için halk sayısı haline geldi

Tek bir puan, 140 kadar deha kelimesini taşımadı. Bunun nedeni tarihsel. 1910'larda ilk Amerikan Stanford-Binet'i geliştiren Lewis Terman, ünlü uzunlamasına yetenekli çocuklar çalışması için yaklaşık 140'ı taban olarak kullandı ve 140 ile 169 arasındaki aralık bazı erken Stanford-Binet tablolarında gayri resmi olarak deha olarak adlandırıldı. Bu etiketleme popüler kültüre sızdı ve asla çıkmadı.

Modern psikometri bu kelimeyi sessizce emekliye ayırdı. Dahi terimi artık resmi bir IQ kategorisi değildir çünkü başarı ve özgünlüğü tanımlar, bir test puanını değil. Günümüz sınıflandırmaları bu aralık için son derece yetenekli veya çok üstün gibi ifadeler kullanır.

Bu nedenle 140, kültürün deha olarak adlandırdığı ve psikologların son derece yetenekli olarak adlandırdığı puan olarak en iyi şekilde anlaşılmaktadır. Bu iki fikir arasındaki fark, bu sayıyla ilgili anlamanız gereken en önemli şeydir.

261'de 1 olmanın gerçekte nasıl bir his verdiği

+2.7 SD'de, 140, somut, günlük bir şekilde nadirdir. Geçtiğiniz grupların ölçeğini düşünün.

• Yaklaşık 1.000 öğrenciden oluşan tipik bir okulda yaklaşık 4 kişi 140 veya üzerinde yer alır.
• 5.000 çalışanı olan orta ölçekli bir şirkette yaklaşık 19 kişi bulunur.
• 50.000 kişilik bir stadyumda, bu barı aşan 200'den daha az kişi olur.

Mensa giriş noktası olan 130 ile karşılaştırıldığında (yaklaşık 1'de 44, en üst %2), 140 yaklaşık altı kat daha nadirdir. %98'lik dilimde her yüksek IQ topluluğuna katılma hakkına sahip olursunuz ve onlara rahatça dahil olursunuz, ancak en uç kuyrukları tanımlayan 1'de 30.000 puanlarının çok altında kalırsınız. Bu, yetenekli olmanın gerçek tatlı noktasıdır, akran bulmak için yeterince yaygın, farklı hissetmek için yeterince nadir.

Terman termitleri ve motivasyonun dayattığı tavan

140'taki yaşam hakkında en önemli kanıt, Terman'ın kendi deneklerinden, Termitler olarak adlandırılanlardan gelmektedir. 1921'de 140'a yakın ve üzerindeki IQ'lara sahip 1.500'den fazla çocuğu takip etmeye başladı ve onları on yıllar boyunca izledi.

Başlık bulgusu herkesi, Terman dahil, şaşırttı. Yüksek IQ grubunun ortalama olarak iyi performans gösterdiği, profesör, doktor, avukat ve yöneticiler haline geldiği, temel oranların çok üzerinde olduğu görüldü. Ancak hiçbiri Nobel Ödülü kazanmadı ve grup, dünyayı değiştiren tek bir deha üretmedi. Bu arada, kesim noktasının altında kaldığı için test edilip reddedilen en az iki çocuk, gelecekteki fizik Nobel ödüllüsü William Shockley dahil, daha sonra tam olarak bunu yaptı.

Ders, o zamandan beri yapılan çalışmalarda tekrarlandı, 140'a yakın bir IQ'nun neredeyse her bilişsel meslek için yeterli olduğu ancak ünlülük için asla yeterli olmadığıdır. Terman kendisi, en parlak denekleri arasında en başarılı ve en az başarılı olanlar arasındaki farkın motivasyon, azim ve hedeflere yönelik entegrasyon olarak adlandırdığı şey olduğunu, ham IQ değil, belirtti.

Eşik hipotezi: ek IQ'nun fayda sağlamayı durduğu yer

Yaratıcı ve profesyonel başarı üzerine yapılan araştırmalar, neredeyse tam olarak burada yer alan bir eşik fikrini desteklemektedir. Yaklaşık 120 ile 140'ın üzerinde, ek IQ puanları, bir alanın zirvesine ulaşanlar hakkında giderek daha az şey öngörmektedir. Eşik aşıldığında, varyans, motivasyon, fırsat, alan pratiği ve açıklık ve titizlik gibi kişilik özellikleri tarafından belirlenir.

Bu, 140'ın boşa gittiği anlamına gelmez. Jonathan Wai'nin Amerikan elitleri üzerine yaptığı analiz (Wai 2014), işleri gerçekten yürütenlerin, milyarderler, federal yargıçlar, senatörler ve Fortune 500 CEO'larının, 140'ın içinde yer aldığı en üst %1'den büyük ölçüde çekildiğini bulmuştur. Matematiksel Olarak Erken Yetenekli Gençler Çalışması (SMPY, Lubinski ve Benbow), en üst %1 içinde bile aynı modelin devam ettiğini göstermektedir; burada daha yüksek puanlar daha fazla patent ve kadro tahmin etmektedir.

Dürüst sentez, 140'ın sizi elit bilişsel alanlara götüren bir bilet satın aldığını göstermektedir. Orada kazanıp kazanmayacağınız ise, testin asla ölçmediği faktörlere bağlıdır.

140'a yakın ünlü zihinler

Neredeyse hiçbir tarihi figür modern bir IQ testi almadığı için, herhangi bir ünlü sayı, genellikle çocukluk kayıtlarından araştırmacılar tarafından geriye dönük olarak hesaplanan bir tahmindir veya basın tarafından basitçe iddia edilir. Bunları, bir çekirdek gerçeklik içeren halk hikayeleri olarak değerlendirin.

140 bölgesinde sıkça alıntılanan figürler arasında, okul testinde 125 puan aldığı ve Nobel Ödülü'nü göz önünde bulundurduğunda bunu eğlenceli bir şekilde mütevazı bulan fizikçi Richard Feynman yer almaktadır; bu, gerçek dünya dehası ile test puanlarının ayrıldığını hatırlatır. Satranç ve siyasi figürler, yazarlar ve birkaç modern aktör ve girişimci, popüler listelerde genellikle 140 civarında yer almaktadır.

Feynman'ın temsil ettiği zıtlık, faydalı bir çıkarımdır. 140'ın oldukça altında ölçülen bir puanla fizik alanındaki ünlülük, aynı zamanda asla tanınmayan sayısız sessiz 140 ile birlikte, 140'ın güçlü bir bilişsel motor olduğunu, ünlülük garantisi olmadığını gösteren en net kanıttır.

Flynn etkisi: bugünkü 140, 1950'deki 140 değildir

IQ puanları bir normlama örneğine göre görecektir ve bu örnek giderek daha zor hale gelmektedir. Flynn etkisi, yirminci yüzyıl boyunca ham performanstaki yaklaşık 3 puanlık artışı tanımlar; bu, testlerin ortalamayı 100'de tutmak için periyodik olarak yeniden normlandığı anlamına gelir.

140 için pratik sonuç iki katlıdır. İlk olarak, eski, yeniden normlanmamış bir testte kazanılan 140, mevcut bir testte muhtemelen biraz daha düşük bir puana dönüşecektir, bu nedenle dönemler arasında veya eski ünlü tahminlerine karşı puanları karşılaştırırken dikkatli olun. İkincisi, bazı gelişmiş ülkelerde son on yıllarda kazançlar yavaşlamış veya tersine dönmüştür, bu nedenle enflasyon sonsuz değildir.

Kendi 140'ınızı gördüğünüzde, önemli olan hangi test, hangi yıl ve ne kadar yakın zamanda normlandığıdır. Güncel, profesyonel olarak uygulanan Wechsler veya Stanford-Binet'ten alınan bir 140, altın standarttır. Ücretsiz bir çevrimiçi testten alınan bir 140, esasen kalibre edilmemiştir ve genellikle şişirilmiştir.

140'ta yaşamak ve çalışmak: pratik gerçeklik

Bu aralıkta bulunan insanlar genellikle tanınabilir bir deneyim kümesi bildirir. Güçlü alanlarında öğrenmek, o kadar zahmetsizdir ki, bunun ne kadar sıradışı olduğunu hafife alabilirler. Zihinsel yoğun işlere, araştırmaya, tıbba, hukuka, mühendisliğe, nicel finansmana, yazılıma ve sanatların daha zor köşelerine yönelme eğilimindedirler.

Gerçek sürtüşmeler de vardır. 261'de 1 olarak, gerçek entelektüel akranlar sıradan ortamlarda nadirdir, bu da yüksek IQ topluluklarının var olmasının büyük bir parçasıdır. Bazı son derece yetenekli yetişkinler, sıkılma, yavaş uzlaşmaya karşı sabırsızlık veya yalnızca ham yeteneğe aşırı güvenme eğilimi tanımlar ve asla sıradan zeka sahiplerinin erken geliştirmek zorunda olduğu azmi inşa etmezler.

Bir yüzyıllık araştırmadan elde edilen en uygulanabilir içgörü, sezgisel olarak ters bir durumdur. 140'ta, dar boğazınız neredeyse asla daha fazla zeka değildir. Yeterince zor bir problem seçmek, yıllar boyunca çabayı sürdürmek ve bilişsel gücü gerçek sonuçlara dönüştüren sosyal ve duygusal becerileri geliştirmekle ilgilidir.

IQ 140'ın çan eğrisindeki yeri

IQ puanları tasarım gereği normal bir dağılım izler - test, bunu sağlamak için kalibre edilmiştir. Yukarıdaki eğri, tam nüfus yayılımını gösterir; kesik çizgi IQ 140'ın diğerlerine göre nerede olduğunu işaret eder. Yaklaşık 261 yetişkinden 1'i bu seviyede veya daha yüksek bir puan alır.

IQ 140'ın tüm bantlar arasındaki karşılaştırması

Yukarıdaki bantlar standart WAIS-IV / Stanford-Binet sınıflandırmasını kullanır (ortalama 100, SD 15). Nadirliğin uçlarda doğrusal olmayan bir şekilde arttığını not edin - IQ 130 (261'de 1) ile IQ 140 (44'te 1) arasındaki fark sadece 10 puandır ancak nadirlikte altı katlık bir değişimi temsil eder.