Beck Depresyon Envanteri (BDI): Temel depresyon değerlendirmesi

About the Beck Depresyon Envanteri (BDI)

Aaron Beck, 1950'lerin sonlarında Pennsylvania Üniversitesi'nde genç bir psikiyatristken, depresyon hastalarının bilişsel içeriklerinde kalıplar fark etmeye başladı. Depresyon hastaları, kendileri, çevreleri ve gelecekleri hakkında sürekli olarak olumsuz düşünceler bildirmişlerdir - Beck'in daha sonra 'depresyonun bilişsel üçlüsü' olarak adlandırdığı kavram. 1961 yılında bu gözlemleri kısa bir öz-bildirim depresyon değerlendirmesine dönüştürdü: Beck Depresyon Envanteri.

Orijinal 1961 BDI, her biri artan ciddiyette dört ifade sunan 21 maddeden oluşuyordu (örneğin, 'Üzgün hissetmiyorum' / 'Üzgün hissediyorum' / 'Her zaman üzgünüm ve bundan kurtulamıyorum' / 'O kadar üzgün veya mutsuzum ki buna dayanamayacak durumdayım'). Hastalar, son bir hafta içindeki deneyimlerini en iyi tanımlayan ifadeyi seçtiler. Toplam puan 0 ile 63 arasında değişiyordu ve minimal, hafif, orta ve şiddetli depresyon için kesim noktaları belirlenmişti.

BDI son derece etkili hale geldi. Araştırma literatüründe en çok atıfta bulunulan depresyon değerlendirmesidir (on binlerce çalışma bunu kullanmıştır). Beck'in depresif bilişime dair klinik gözlemleri, onun Bilişsel Terapisi'nin (1979) temelini oluşturdu; bu terapi şimdi Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) olarak adlandırılmaktadır - depresyon, anksiyete ve birçok diğer durum için en çok ampirik olarak desteklenen psikoterapidir. BDT, artık dünya genelinde klinik eğitim programlarında öğretilen standart psikoterapidir. BDI, 1971'de (BDI-IA) ve 1996'da (BDI-II, DSM-IV kriterleriyle uyumlu mevcut sürüm) revizyonlardan geçti. Klinik ve araştırma ortamlarında hâlâ baskın kısa depresyon değerlendirmesi olarak kalmaktadır.

The 1 subtests

Source

All test materials and historical content on this page are transcribed from:

BDI ve BDI-II maddeleri Pearson telif hakkı altındadır. Araçların tarihini ve önemini belgelemekteyiz.